← मागे

मृत्युंजय

शिवाजी सावंत · पौराणिक कादंबरी

महाभारतातल्या कर्णाची गोष्ट — स्वतः कर्ण, कुंती, दुर्योधन, वृषाली, शोण आणि कृष्ण यांच्या तोंडून. दानशूर, अपमानित, पण कधीही न वाकणाऱ्या वीराचं आत्मकथन.

पुस्तक कशाबद्दल?

जन्मतःच नदीत सोडलेला, सारथ्याच्या घरी वाढलेला कर्ण आयुष्यभर 'सूतपुत्र' म्हणून हिणवला जातो. गुरू नाकारतात, स्वयंवरात अपमान होतो, आणि ज्या दुर्योधनाने त्याला मान दिला, त्याच्याशी तो शेवटपर्यंत निष्ठा राखतो.

कादंबरीची खासियत म्हणजे कथा सांगणारे निवेदक बदलत जातात. कर्ण स्वतः बोलतो, मग कुंती, मग भाऊ शोण, पत्नी वृषाली, दुर्योधन आणि शेवटी कृष्ण — प्रत्येकाच्या नजरेतून कर्ण वेगळा दिसतो.

का वाचावं?

महाभारत आपण नेहमी पांडवांच्या बाजूने ऐकतो. 'मृत्युंजय' दुसरी बाजू दाखवतो — जन्मावरून माणसाची किंमत ठरवणाऱ्या समाजाचा प्रश्न.

ही कादंबरी अनेक भारतीय भाषांत अनुवादित झाली आणि मराठीतल्या सर्वाधिक खपाच्या कादंबऱ्यांपैकी एक मानली जाते.

लेखकाविषयी

शिवाजी सावंत कोल्हापूर जिल्ह्यातले. 'मृत्युंजय' नंतर त्यांनी संभाजी महाराजांवर 'छावा' आणि श्रीकृष्णावर 'युगंधर' या कादंबऱ्या लिहिल्या. त्यांना 'मृत्युंजयकार' म्हणूनच ओळखलं जातं.

कोणासाठी

चौदा वर्षांपुढे