उखाण्यांसाठी उखाणे विभाग पाहा — "मंगळागौर / हळदीकुंकू" प्रकार निवडा.
गंमत रात्र — खेळ
जेवण झालं, सगळे जमले, आता काय? मोबाईल बाजूला ठेवा (हा सोडून!) आणि हे खेळ खेळा.
डम्ब शराज
एकाने चिठ्ठी पाहायची (इतरांना दाखवू नका!) आणि न बोलता अभिनय करायचा. गटाने ओळखायचे.
चिठ्ठी उचलण्यासाठी खालचे बटण दाबा
०:००
गट अ०
गट ब०
हौजी (तंबोला) — मराठी हाका
तिकिटे इथून छापा. आकडे इथून काढा — प्रत्येक आकड्याला मराठी नाव आणि मजेदार हाक!
?
सुरू करायला बटण दाबा
काढलेले आकडे: ० / ९०
एक मिनिट खेळ — भिशी, किटी, सोसायटी आणि वाढदिवस
प्रत्येक खेळाला फक्त एक मिनिट आणि घरातलंच साहित्य. यजमानांसाठी ही यादी छापूनही घेता येते.
नाव-गाव-फळ-फूल
शाळेतला लाडका खेळ! अक्षर फिरवा, टायमर लावा आणि त्या अक्षराने सुरू होणारं नाव, गाव, फळ, फूल, प्राणी आणि वस्तू लिहा. वेगळं उत्तर — १० गुण, सारखं उत्तर — ५ गुण.
हातात खराटा, अंगावर चिंध्यांची गोधडी आणि डोक्यावर फुटकं मडकं — गावोगावी झाडू मारून स्वच्छता, शिक्षण आणि माणुसकीचा संदेश देणारे कीर्तनकार.
देबूजी ते गाडगेबाबा
मूळ नाव देबूजी झिंगराजी जानोरकर. अमरावती जिल्ह्यातल्या शेणगावचे, परीट समाजातले. घरची गरिबी आणि सावकारी पाश त्यांनी लहानपणीच अनुभवले.
तरुणपणी घर सोडलं आणि आयुष्यभर फिरस्ती केली. डोक्यावरचं फुटकं गाडगं (मडकं) हेच भांडं — म्हणून लोक त्यांना 'गाडगेबाबा' म्हणू लागले.
आधी झाडू, मग कीर्तन
गावात शिरले की गाडगेबाबा आधी खराटा घेऊन रस्ते, गल्ल्या झाडायचे. लोक जमायचे, लाजायचे, मदतीला यायचे. संध्याकाळी त्याच गावात कीर्तन — अंधश्रद्धा, पशुबळी, दारू, देवाच्या नावाने होणारी लूट यावर ते लोकांना प्रश्न विचारत.
देवळापेक्षा शाळा, धर्मशाळा, अनाथालय आणि गरिबांसाठी अन्नछत्र उभारा, असं ते सांगत. पंढरपूर, नाशिक, आळंदी अशा ठिकाणी त्यांनी लोकवर्गणीतून धर्मशाळा उभारल्या.
दशसूत्री — आजही लागू
भुकेल्याला अन्न, तहानलेल्याला पाणी, उघड्याला वस्त्र, गरीब मुलांना शिक्षण, बेघराला निवारा, अंध-अपंग-रोग्यांना औषधोपचार, बेकारांना रोजगार, मुक्या प्राण्यांना अभय, गरीब तरुण-तरुणींच्या लग्नाला मदत, आणि दुःखी-निराशांना हिंमत — हीच खरी भक्ती, असं ते सांगत.
महाराष्ट्र शासनाने २००० सालापासून त्यांच्या नावाने 'संत गाडगेबाबा ग्राम स्वच्छता अभियान' सुरू केलं, आणि अमरावती विद्यापीठालाही त्यांचं नाव दिलं.