मंगेश पाडगावकर

१९२९ – २०१५ · वेंगुर्ले आणि मुंबई

प्रेम, आनंद आणि जगण्यावरचं प्रेम साजरं करणारे, भावगीतांतून घराघरात पोचलेले आणि मुलांसाठी गोड बडबडगीतं लिहिणारे कवी.

कोकणातला कवी

मंगेश पाडगावकर सिंधुदुर्ग जिल्ह्यातल्या वेंगुर्ल्याचे. शिक्षण आणि नोकरीनिमित्त ते मुंबईत स्थायिक झाले आणि आयुष्यभर तिथेच लिहीत राहिले.

विंदा करंदीकर आणि वसंत बापट यांच्यासोबत त्यांनी महाराष्ट्रभर कविता-वाचनाचे कार्यक्रम केले — कविता लोकांपर्यंत नेण्याचा हा मोठा प्रयोग होता.

जगण्यावर प्रेम

पाडगावकरांची कविता आनंदी आहे. आयुष्यावर, प्रेमावर, पावसावर प्रेम करायला ती शिकवते. त्यांची अनेक भावगीतं मराठी घरांत पिढ्यानपिढ्या गायली जातात.

'सलाम' या संग्रहात मात्र त्यांनी समाजातल्या ढोंगावर उपहासाचे फटके मारले. याच संग्रहाला साहित्य अकादमी पुरस्कार मिळाला.

मुलांसाठी

मुलांसाठी त्यांनी अनेक बडबडगीतं आणि बालकविता लिहिल्या — नाद, लय आणि गंमत यांनी भरलेल्या. 'सांग सांग भोलानाथ' सारखी गाणी आजही मुलं आनंदाने म्हणतात.

शेक्सपिअरच्या नाटकांचे अनुवादही त्यांनी केले. २०१३ मध्ये त्यांना पद्मभूषण सन्मान मिळाला.

प्रमुख रचना

सलाम, जिप्सी, उदासबोध, भावगीतं, बालकविता