← मागे

गुरुभक्त आरुणी

महाभारत · वयोगट: ५ ते १० वर्षं

धौम्य ऋषींच्या आश्रमात आरुणी नावाचा शिष्य होता. एका रात्री मुसळधार पाऊस पडत होता. गुरूंनी त्याला सांगितलं, 'जा, शेताच्या बांधाला खिंडार पडलंय का ते पाहा. पाणी वाहून जाऊ देऊ नकोस.'

आरुणी शेतात गेला. बांधाला खरंच मोठं भगदाड पडलं होतं. त्याने माती लावून ते बुजवायचा खूप प्रयत्न केला, पण पाणी थांबेना.

शेवटी आरुणी स्वतःच त्या भगदाडात आडवा झोपला! रात्रभर गार पाण्यात पडून राहिला, पण पाणी वाहू दिलं नाही.

सकाळी गुरू त्याला शोधत आले. शिष्याची निष्ठा पाहून ते भारावले आणि त्यांनी आरुणीला आशीर्वाद दिला — 'तुला सारं ज्ञान आपोआप प्राप्त होईल.'

तात्पर्य: सोपवलेलं काम मनापासून पूर्ण करणं हीच खरी निष्ठा.