← मागे

एकलव्याची निष्ठा

महाभारत · वयोगट: ६ ते १२ वर्षं

एकलव्य नावाचा एक वनवासी मुलगा होता. त्याला धनुर्विद्या शिकायची होती. तो द्रोणाचार्यांकडे गेला, पण त्यांनी त्याला शिष्य म्हणून स्वीकारलं नाही.

एकलव्य निराश झाला नाही. त्याने वनात द्रोणाचार्यांची मातीची मूर्ती बनवली, तिलाच गुरू मानलं आणि रोज मन लावून सराव केला. काही वर्षांतच तो उत्कृष्ट धनुर्धर झाला.

पुढे द्रोणाचार्यांना हे कळलं. त्यांनी गुरुदक्षिणा म्हणून एकलव्याकडे उजव्या हाताचा अंगठा मागितला. एकलव्याने क्षणाचाही विचार न करता तो दिला.

एकलव्याचं धनुष्य थांबलं, पण त्याची गुरुनिष्ठा आणि मेहनत आजही आठवली जाते.

तात्पर्य: शिकण्याची खरी इच्छा असेल तर मार्ग सापडतोच. मेहनत आणि निष्ठा कायम लक्षात राहतात.