← मागे

कोल्हा आणि आंबट द्राक्षं

इसापनीती · वयोगट: ३ ते ७ वर्षं

एक भुकेला कोल्हा जंगलात फिरत होता. त्याला एका वेलीवर लटकलेले रसाळ, जांभळे द्राक्षांचे घड दिसले. त्याच्या तोंडाला पाणी सुटलं.

घड उंचावर होते. कोल्ह्याने उडी मारली — पोचला नाही. पुन्हा जोरात उडी मारली — तरीही नाही. खूप वेळा प्रयत्न करून तो दमला.

शेवटी तो तोंड वाकडं करून निघून गेला आणि स्वतःशीच म्हणाला, 'ही द्राक्षं आंबटच असणार! मला नकोतच.' तेव्हापासून 'कोल्ह्याला द्राक्षं आंबट' अशी म्हण पडली.

तात्पर्य: जे मिळत नाही त्याला नावं ठेवणं सोपं, पण ते प्रामाणिक नाही.