← मागे

म्हातारी आणि भोपळा

मराठी लोककथा · वयोगट: ३ ते ८ वर्षं

एका गावात एक म्हातारी राहत होती. तिची लेक दूरच्या गावी राहायची. एके दिवशी म्हातारी लेकीकडे जायला निघाली. वाटेत घनदाट जंगल लागलं.

जंगलात आधी कोल्हा भेटला. 'म्हातारे, म्हातारे, मी तुला खाणार!' म्हातारी म्हणाली, 'मी आता हडकुळी आहे. लेकीकडे जाते, तूप-रोटी खाते, जाडजूड होते — मग मला खा!' कोल्ह्याने ऐकलं. पुढे वाघ भेटला, मग अस्वल — म्हातारीने प्रत्येकाला तेच सांगितलं.

लेकीकडे म्हातारी खूप दिवस राहिली, खाऊनपिऊन गुटगुटीत झाली. परत जायची वेळ आली तेव्हा ती घाबरली — वाटेत तर कोल्हा, वाघ, अस्वल वाट पाहत होते! हुशार लेकीने एक मोठा भोपळा पोखरला आणि म्हातारीला त्यात बसवलं.

भोपळा गडगडत निघाला — 'चल रे भोपळ्या टुणुक टुणुक!' प्राण्यांनी विचारलं, 'भोपळ्या, म्हातारी पाहिलीस का?' आतून म्हातारी म्हणाली, 'कुठली म्हातारी, कुठलं काय, चल रे भोपळ्या टुणुक टुणुक!' आणि म्हातारी सुखरूप घरी पोहोचली.

तात्पर्य: संकटात घाबरून न जाता डोकं चालवलं तर मार्ग सापडतो.