← मागे

प्रामाणिक लाकूडतोड्या

इसापनीती · वयोगट: ४ ते ९ वर्षं

एक गरीब लाकूडतोड्या नदीकाठच्या झाडावर लाकडं तोडत होता. अचानक त्याची लोखंडी कुऱ्हाड हातातून निसटली आणि नदीत पडली. तो रडू लागला — कुऱ्हाडीशिवाय पोट कसं भरणार?

तेवढ्यात नदीतून जलदेवता प्रकटली. तिने पाण्यात बुडी मारून एक सोन्याची कुऱ्हाड आणली. 'ही तुझी का?' 'नाही,' लाकूडतोड्या म्हणाला. मग चांदीची कुऱ्हाड आणली. 'ही?' 'नाही, माझी साधी लोखंडाची आहे.'

शेवटी देवतेने लोखंडी कुऱ्हाड आणली. लाकूडतोड्याचा चेहरा आनंदाने उजळला — 'हीच माझी!' त्याच्या प्रामाणिकपणावर प्रसन्न होऊन देवतेने तिन्ही कुऱ्हाडी त्याला बक्षीस दिल्या.

तात्पर्य: प्रामाणिकपणा हा सर्वांत मोठा गुण आहे. खरं बोलणाऱ्याचं नेहमी भलं होतं.